Hasta

Salı, 14 May 2013 17:25
Hastane koridorunda bir aşağı, bir yukarı yürüyüp duruyorum. Saatim 10:30 da durdu. Gözlerinde ki çaresizlik kaldı. Sakin, mağrurdu. Minicik gövde de ,koskocaman bir yürek barındırıyordu. Hiç bir şey söylemedi, uzandı sedyeye sessizce. Serumu bağladı hemşire damar yoluna. Ameliyathaneye götürmek için sedyeyi itekledi hastabakıcı. O mu daha çaresizdi, ben mi? Yüzünde belli belirsiz , donuk bir ifadeyle asansörün kapısı kapandı. Saat 10:30. Zaman durdu. Aylardır hastane hastane , doktor doktor gezmekten her biri o korktukları derdi işaret eden tahlillerin sonucunda burdaydık. Boğazım düğüm düğüm sanki boğazımı sıkıyorlardı. Çaresizlik. Hep yanındayım derken, işte şimdi yapayalnız kaderimizi yaşıyorduk. Nerden gelmiş bulmuştu bizi. Hayat ne kadar da güzel akıp gidiyordu. Günlük dertlere üzülüyor, seviniyorduk. Şimdi hepsi önemini, sıralamasını yitirmişti. Zaman durmuştu. Operasyonlar sonucu , gerçekler ortaya çıkacaktı. Ne kadar zaman geçti, saat kaç oldu hiç bilmeden ameliyathanenin önünde koridorda aşağı yukarı yürüyüp duruyordum. Artık ağlayamıyorum, donup kalmıştım. Hiçbir şey düşünemiyordum. O anda ameliyathanenin kapısı açıldı. Baygın şekilde sedye de getiriyorlardı. Yüzü sapsarıydı. Gözlem odasına alıp, ayılmasını bekleme zamanıydı. Bir kaç dakika sonra, gözlerini açtı. Görünce belli belirsiz gülümsedi. Tekrar uyumaya başladı. Alınan örnekleri, ellerimle laboratuvara götürdüm. İşte o an çaresizliğin, elinden hiçbir şey gelmeden , hastalığın başıma gelebilecek en büyük sorun olduğunu anladım. Döndüğümde hala uyuyordu. Zaman 16.00 ya kitlenmişti. Sonuç belli olacaktı. Hiçbir şey yaşanmamış gibi hastaneden gidecektik ya da yıllar sürecek savaş bizi bekliyordu. Aynı kaderi yaşayan insanlar, nasıl da konuşmadan , sözcüklere yer vermeden bakışlarıyla anlaşabiliyorlardı. Çaresizlik, beklemek somutlaşmış aramızda duruyordu. Gözlerde ki bekleyiş, dualar sessizliği yırtıp, hastanenin koridorlarını dolduruyordu. Zaman geçmiyordu. Onca yıl nasılda geçmişti. Anlarmı uzamıştı, ben mi yitirmiştim zaman kavramını. Beklemek, ölüm daha zor olabilir miydi ?Çaresizce beklemenin yanında. Laboratuvarın kapısı açıldı. Doktor^^gözünüz aydın, sonuçlarınız temiz çıktı^^ dedi…

YAZAR ARA


EN ÇOK OYLANANLAR



YAŞAM ATÖLYESİ

Hiç resim yok
  Kapat

Başsağlığı


Blog yazarlarımızdan Şerife Mutlu’nun hayatını kaybetmiş olduğunu öğrenmenin derin üzüntüsü içerisindeyiz. Hanımefendiye Allah'tan rahmet, başta ailesi olmak üzere tüm yakınlarına başsağlığı dileriz.