Kaybetmeden Değerini Bilmek Gerekir Salı, 18 Eylül 2012 09:18

Yazan 
Bu yazı için oy ver!
(13 Oylar)
Kaybetmeden değerini bilmek gerekir bazı şeylerin. Çünkü kaybettikten sonra bir anlamı kalmaz bilinen değerin.
Eğer yanındaysa o, sarılacaksın arkadaşım, saracaksın kollarınla sıkıca. Sonra bir daha sarılacak fırsatı bulamayabilirsin. Eğer konuşabiliyorsan onunla, anlatacaksın içinden geçenleri bir bir, ne varsa söyleyeceksin, tutmayacaksın içinde. Sonra ne kadar anlatsan da nafile, duyamayabilir. Eğer koklayabiliyorsan onu, ciğerlerin patlayana kadar çekeceksin kokusunu içine. Çünkü sonra o kokuya hasret kalabilir, eşyalarını koklamakla yetinebilirsin. Eğer gözlerine bakabiliyorsan onun, doya doya bakacaksın, neşeyle, sevgiyle. Sonra o gözler bir daha açılmayabilir. Ve eğer onu üzdüysen, gidip özür dileyeceksin, hemen. Bir daha buna fırsatın olmayabilir.
Çünkü yanımızdayken farkına varmayız bu eylemlerin ne denli değerli olduğunu. Daha sonra sarılırım deriz, daha sonra söylerim onu sevdiğimi deriz. Ne zaman ki ondan ayrılırız, o zaman aklımız başımıza gelir. O zaman özleriz anca, kıymetini anlarız. O zaman onun yanında olabilmek için her şeyi yapmak isteriz. O zaman mesafelere lanet ederiz. Oysa ne olur yanımızdayken değerini bilsek? Ne olur üzülmeden önce anlasak onun hayatımızdakini önemini..
Ben anneme artık sarılamıyorum mesela, ben artık onun o cennet kokusunu içime çekemiyorum. Ben artık sabahları onun yanağına günaydın öpücüğü konduramıyorum. Ben artık başım sıkıştığında onun kollarında teselli bulup, onun omzunda ağlayamıyorum. Ben artık onun o ışıl ışıl, yemyeşil gözlerine bakamıyorum. Ben artık ona dokunamıyorum. Ben artık onun yanında uyuyamıyorum. Ben artık onu üzdüğüm zamanları geri alamıyorum. Benim artık yapabildiğim tek şey “keşke” demek. Keşke onunla geçirdiğim her saniyenin değerini bilseydim. Keşke ona biraz daha sarılsaydım. Keşke onu biraz daha öpseydim. Keşke onu daha çok mutlu etseydim. Keşke o lanet gün okula giderken onu uyandırıp, öpüp öyle gitseydim. Ama yapmadım, uyandırmaya kıyamadım, eve gelince öperim dedim.. Evet, eve gelince öptüm onu, doya doya öptüm hemde, yüzünü avuçlarımın içine alarak, okşayarak öptüm ama, o beni öpemedi..
Keşke, şimdi keşke dememek için elimden gelen her şeyi yapmış olsaydım. Ama hayat böyle, bir anda her şeyinizi kaybettiriyor size, ve yapabildiğiniz tek şey keşke demek oluyor.
Şimdi bir durun ve düşünün, hayatınızda sizin için değerli olan insanları düşünün ve onlara, onları sevdiğinizi söyleyin. Sonra gidin ve annenize kocaman sarılın, yanağına kocaman bir öpücük kondurun. Çünkü gün geliyor, onu bir kerecik daha öpebilmek için her şeyi feda edebiliyorsunuz, ama maalesef yapamıyorsunuz. O yüzden eğer şuan hayattalarsa sevdikleriniz, kıymetini bilin, ve kapatın şu bilgisayarı, hadi yanlarına gidin..


Okunma 1556 defa Son Düzenlenme Salı, 18 Eylül 2012 19:27
İrem Akkaya

Yazıyorum öyleyse yaşıyorum..

Web site: irmkky

Son Ekledikleri: İrem Akkaya

Benzer Öğeler (etikete göre)

YAZAR ARA


ÜYE GİRİŞİ

EN ÇOK OYLANANLAR



YAŞAM ATÖLYESİ

Hiç resim yok
  Kapat

Başsağlığı


Blog yazarlarımızdan Şerife Mutlu’nun hayatını kaybetmiş olduğunu öğrenmenin derin üzüntüsü içerisindeyiz. Hanımefendiye Allah'tan rahmet, başta ailesi olmak üzere tüm yakınlarına başsağlığı dileriz.