Annem'e....

Yazan Pazar, 12 May 2013 13:13
Bu yazı için oy ver!
(12 Oylar)
Nasıl güzel bir his biliyor musun var olduğunu bilmek… Başım her sıkıştığında, canım yandığında, içim acıdığında sana koşmak… Anlatabilmek, anlatamadığımda bile anlayabileceğini bilmek.. Dizlerine başımı koyduğumda güvende hissedebilmek… Her Annem dediğimde biraz daha ferahlayabilmek… Nasıl güzel bir his, sarılıp sırtımı sıvazladığında tüm yükümü boşaltabilmek… Sen ki; en iyi doktor, nerem ağrır keşfeder, neden ağrır tespit eder ve iyileştirir… Sen bir müneccim…Kilometrelerce uzaklıktayken bile telefonun ucunda sesimin tonundan anlayıp nasıl olduğumu, “iyiyim” desem de inanmayıp “var bir şey, söyle “ diyen….. Ben açken yiyemeyen,…
Bu yazı için oy ver!
(9 Oylar)
Hayal et,imkansızı iste ... Uçsuz bucaksız bir yol ve bu yolun içinde iki tane insan .. Biri bir uçta diğeri bir uçta .. Her bir adımlarında önlerinde engeller var.. Birkaç adım atıyorlar ve her bir adımlarında tökezleyerek ilerliyorlar .. Gitgide engellerini aşabilecek güçlerini kaybediyorlar ... Güçlü olduklarını sanıyorlardı ve hiç güçleri yoktu aslında ... Engellerini aşmak istiyorlardı fakat izin yoktu .. Ancak o iki insan değiştirebilir herşeyi, imkansızı başarabilirler engelleride aşabilirlerdi ... Hiçbir yol olmamasına rağmen kendilerine yollar çizip duruyorlardı ... Yola devam…

Dokuz Kiremit

Yazan Perşembe, 09 May 2013 15:32
Bu yazı için oy ver!
(8 Oylar)
Sabahtan akşamlara kadar özgürce oynadığımız bahçelerimiz vardı eski ama yakın dünyada. Kimse çocuğum kaybolur mu, birisi kaçırır mı diye düşünmezdi. Birimize zarar gelse bir esnaf, bir tanıdık köşeden koşarak gelir elimizden tutardı. Tırmandığımız, meyvelerini kopartıp afiyetle yediğimiz ağaçlar vardı bol bol. Çimenler, otlar, vardı. Baharları açan rengârenk çiçekler vardı, toplayıp başımıza taç yaptığımız. Kışın kabuklarını soyduğumuzda kokusundan kendimizi kaybettiğimiz mandalinalar, portakallar vardı. Yeşil pembe başlayıp kan kırmızına dönüştüğünde yaşasın deyip koştuğumuz vişne ağacı vardı. Bütün mahallenin çocuklarını toplayıp muşmula ağacını saniyesinde temizlediğimiz için…

Ağlayamıyorum...

Yazan Cumartesi, 04 May 2013 00:00
Bu yazı için oy ver!
(210 Oylar)
Tam 2 yıl oldu babamı kaybedeli...Ama daha dün gibi aklımda, hala sıcak, hala yaşar gibiyim düşüncemde...Doğru mu? Tabii ki değil. Geçmişi yaşatacak kadar lüksümüz yok bu hayatta. O kadar bonkör davranmıyor bize zaman; çaldıkça çalıyor her anımızdan...Yakalayabilmeyi beceriyorsak, ne mutlu bize...Peki ne zaman öğreneceğiz, geçmişi bugüne taşımamayı? Geçmiş günlerdeki acıları, bugün de yaşamamayı? Ya da zamanı kaldığı yerden, yakalamayı? Gel gelelim, benim hikayeme...2 yıl oldu demiştim, babamı kaybedeli...Ama babasına hayran, babasına aşık o kız, bir an bile ağlamadı. Kendimden şüphe etmiştim. Hiç üzülmemiş…

Uzun Yol

Yazan Cuma, 03 May 2013 20:48
Bu yazı için oy ver!
(4 Oylar)
Güneşin ilk saatleri. Sabah el değmemiş tazelikte serin. Gün umutlu, yaşamaya yakın ölüme uzak. Yollar uzun, yalnız ve soğuk. Camdan görebildiğin kadar değil dışarısı aynı zamanda görebildiğin. Bozkırlar soluk, üvey. Sarı saçları iki yandan örülmüş on yaşlarında bir kız evden çıkmadan az evvel kavga ettiği küçük erkek kardeşi. Ana babalarıyla köydeki nine dedelerine gitmek için yola çıkmanın heyecanı. Okul çantalarındaki bir yığın ev ödevleriyle sırtlarında yük var gibi. Arabada ortalarında duran, bir buçuk saat sonra ev ödevlerini boş verip kendilerini kaybedene kadar oynayacakları…

Ses'im Ve Fazlası...

Yazan Cuma, 03 May 2013 18:18
Bu yazı için oy ver!
(11 Oylar)
Ne güzel bir ses tonum var kim bilir ? Ne kadar farklı, Bana ait vurguları olan ve seçtiğim kelimelerdeki özgün hal ! O kadar nadir anlarda duydum ki ses tonumu dışarıdan neye benziyor bilmiyorum. Düşündüğüm gibimi ? İfadelerim güçlümü ? Yoksa sıradanmı ? Yada ezber cümleleri bendede varmı ? Bana ait fark etmediğim bir gerçek daha…Hani ben kendimi biliyordum ? Tüm özelliklerimi tanıyordum, Daha ses tonumu bile bilmiyorum…Duyduğum birkaç an’da şaşırdığımı hatırlıyorum. Basit bir şaşkınlık, Aaaa bu benim ses tonummuş ? Senin şaşırmadığın…

YAZAR ARA


ÜYE GİRİŞİ

EN ÇOK OYLANANLAR



YAŞAM ATÖLYESİ

Hiç resim yok
  Kapat

Başsağlığı


Blog yazarlarımızdan Şerife Mutlu’nun hayatını kaybetmiş olduğunu öğrenmenin derin üzüntüsü içerisindeyiz. Hanımefendiye Allah'tan rahmet, başta ailesi olmak üzere tüm yakınlarına başsağlığı dileriz.