Yaşamak

Yazan Çarşamba, 12 Eylül 2012 15:00
Bu yazı için oy ver!
(4 Oylar)
Bir bebek doğdu uzaklarda. Zalimini arayan bir çabayla, gözünü açtığı anda yakalandığı ağlamayla, adalet terazisinin bir türlü dengelenmediği bir dünyayla tanışmak üzere süzülüp geldi yanımıza. Küçüklüğüne rağmen, kocaman bir dünya olmakla övündüğünü gizlemeden, bilinçsizliğin sisli bulutlarının ardına saklanmakta sakınca görmeden, sarıldı yarınlarına. Yarınlara sarılmak isterken zamansızlığa yakalanmak üzere, zamansızlığını tarif ederken acılarına sarılmak üzere, görmekten ziyade kör olmak ,duymaktan ziyade sağır olmak üzere dünyaya geldiğini bilmeden dayandı vicdanımızın kapılarına. Kapalı gözlerinin ardına saklanan aydınlığıyla, aydınlığının içinde yeşeren çiçekleriyle, rengarenk çiçeklerin içine gizlenmiş olan…

Herkesin Bir Kahramanı Var, Benimki de O

Yazan Çarşamba, 12 Eylül 2012 14:42
Bu yazı için oy ver!
(1 Oy)
Bir kadın düşün, içinde milyonlarca kadın taşıyan. Kendinden, kendisine benzeyen kadınlar. Hepsi farklı farklı ama ortak özellikleri de yok değil. Onların bu özelliklerini analiz etmek için kümeler çiziyor. Neden mi yapıyor? Kendini tanımak için. Kocaman bir kağıda rekli kalemlerle daireler çiziyor, ilkokulda öğrendiği gibi A kesişim B tarzında kümeler. Bir sürü daire var kağıtta, kimisi içiçe kimisi kesişiyor, kimisinin diğeriyle tek kesiştiği yer ise dışındaki dairenin çizgisi, bunları renkli kalemle çizmese kaosa dönüşecek ortalık ve çıkamayacak içinden. Gerçi şu anda çıkamıyor ya, kaybolmuş…

Babama Son Mektup

Yazan Çarşamba, 12 Eylül 2012 14:41
Bu yazı için oy ver!
(4 Oylar)
BABAMA SON MEKTUP Senin için ölmek isterdim, senin yerine ölmek isterdim senin daha çok yaşaman için. Ama herkes kendi yerine ve yalnız ölüyor değil mi? Bazı sabahlar erken kalktığımda hissettiğim serinlik, yaktığım sigaranın sabah tazeliğini bozan kokusu tıpkı çocukluğumda ki gibi. Sen işe gitmek için erkenden kalkıp, çayını içerken yakardın sigaranı. Günün hareket eden ilk otobüsüne yetişirdin. Akşamları gazete ve cebinde her birimiz için aldığın şekerli - şekersiz sakızlarla dönerdin evimize. Bahçesinde iki küçük kavak ağacı olan tek katlı evimizde, okula gitmek için…
Bu yazı için oy ver!
(13 Oylar)
Evlilik, kader mi yoksa seçimlerimiz sonucu yaşamak zorunda olduğumuz mecburiyet miydi? Yanlış yapılmış seçimden dönmek bu kadar zor mu olmalıydı? Mutsuz olduğumuz bir hayata kader diye katlanmak mı gerekli yoksa tüm yaşadıklarımıza keder deyip sineye mi çekmeliyiz? Düşünmeden ani verilmiş bir karar sonucu tüm bu sorular dolaşır beynimizde...Sorular cevaplanamadıkça soruna dönüşür ve zamanla çaresizliğin kollarında buluruz kendimizi...Yaptıklarımız,yapamadıklarımız ve beklentilerimiz bizi çareler aramaya iter...Ancak iyi bir işimiz yoksa destek göremediğimiz bir aileye sahipsek o zaman iş tam bir çileye döner...Kader mi keder mi diye…

Vurgun

Yazan Çarşamba, 12 Eylül 2012 13:27
Bu yazı için oy ver!
(2 Oylar)
Kalbim hizla carpiyordu bedenimi esir almisti sanki engel olamiyordum aşk kapimi caliyordu ve korkuyordum en iyisi acmamakti evet dogru olan buydu acmayacaktim kapiyi almayacaktim onu iceri kilitler vurmustum kalbime giremeyecekti bana askini anlatamayacakti ben innanmayacaktim dokunamayacakti onun esiri olmayacaktim. Gulumsemesine gozlerine kapilmayacaktim dudaklari islatamayacakti dudaklarimi askini fisildayamayacakti kulagima onu hissetmeyecektim. Yuregimde sevdasi yakip kavuramayacakti beni nefesi vucudumda dolanamayacakti. Kapinin ardindan onu dinlerken kilit seslerini duymustum oysa kalbim cözuluyordu sesiyle mesafe ne korkunctu o an bu kapi neden kapaliydi ayiriyordu bizi dokunuslarindan mahrum birakiyordu…

Bazen Gitmek İster İnsan

Yazan Çarşamba, 12 Eylül 2012 13:01
Bu yazı için oy ver!
(1 Oy)
Gitmek… Bendeki ‘kaçma'nın’yumuşatılmış hali yani… Her şeyden, herkesten uzaklaşma isteği… Bu istekle yola çıkıp bunu gerçekleştirebiliyorsam, şanslı hissederim kendimi, şanslı ve daha özgür… Ama ya gerçekleştiremiyorsam? … O zaman hem körüklenir bu istek, hem de sıkışıp kalırım bende bu isteği doğuran oncaşeyin arasında… Peki neden “gitmek” isteriz ve kimden, ne’yden? Sanki en sevdiğimizden, en değerlimizden gitmek isteriz en çok. Belki de istemekten çok kendimizi buna mecbur hissederiz. Ya da bazen her şeyden gitmek isteriz de, benim adını yumuşatıp gitmek koyduğum, aslında “kaçış” olan…

YAZAR ARA


ÜYE GİRİŞİ

EN ÇOK OYLANANLAR



YAŞAM ATÖLYESİ

Hiç resim yok
  Kapat

Başsağlığı


Blog yazarlarımızdan Şerife Mutlu’nun hayatını kaybetmiş olduğunu öğrenmenin derin üzüntüsü içerisindeyiz. Hanımefendiye Allah'tan rahmet, başta ailesi olmak üzere tüm yakınlarına başsağlığı dileriz.